A little higher (nl - en)

ENGLISH BELOW

Vandaag opnieuw een ongelooflijk mooie dag.

Na een paar prachtige dagen in de Dolomieten ben ik daar toch een beetje gaan lopen ;) Ik hou ontzettend van de Dolomieten, maar het toerisme begint op vele plaatsen echt absurde proporties aan te nemen. Ik had gedacht dat het in september wel wat rustiger zou zijn, maar zeker in de weekends is dat absoluut niet zo. Op de bekende plekken is het gewoon over de koppen lopen. Iedereen die ik er spreek klaagt erover. En toch zijn er gelukkig nog altijd plekken waar je bijna niemand tegenkomt, als je een beetje weet waar je moet zijn.

Zondag vond ik het welletjes en ben ik via de Stallerpas en het Defereggental naar de Hohe Tauern gereden (wat is een auto toch een praktisch dingetje 🤣🤣😅. Ik had die middag nog een fantastische tijd met mijn boot op de Antholzer See. Vandaag reed ik naar het Lücknerhaus, boven Kals am Großglockner.

Mijn plan was eigenlijk heel eenvoudig: een stukje de Großglockner op, Oostenrijks’ hoogste tot aan de Stüdlhütte (2800 m), en daar omkeren. Mijn kaarten gaven aan dat het daarna technisch werd en dat je voor het verdere traject touw en andere uitrusting nodig had. Prima.

Maar in de Stüdlhütte raakte ik aan de praat met twee klimmers die het gebied goed kenden. Zij vertelden me dat ik, als ik dat zelf zag zitten, nog een heel stuk verder kon. Eerst over de Ködnitzkees-gletsjer, vervolgens naar de Burgwartscharte en vandaar via een Klettersteig naar de Erzherzog-Johann-Hütte, op bijna 3500 meter.

Ik was eigenlijk verbaasd dat ik al zo gemakkelijk en zo snel zo hoog was gekomen. Ik had nog enorm veel zin om verder te gaan en dus deed ik dat.

En het was opnieuw fantastisch.

Ik begin de laatste weken steeds meer plezier te krijgen in dat klauteren. Zolang er een kabel is waaraan ik me kan vasthouden, vind ik het geweldig. Zeker de moeilijke stukjes, waarbij je even moet zoeken waar je je handen en voeten zet, begin ik ontzettend leuk te vinden.

Onderweg kwam ik verschillende klimmers tegen. De meesten waren bijzonder vriendelijk en gaven me gewoon goede informatie: hoe de route verder liep, waar het technisch werd, wat zij ervan vonden. Daar heb je iets aan. Je praat even met elkaar en gaat weer verder.

Maar er zijn natuurlijk ook andere figuren. ;)

Eén man reageerde erg bits toen hij mij in mijn lopersplunje zag. Hij leek vooral verontwaardigd dat ik daar zo vrolijk aan het rondlopen was. Ik had hem uitgelegd dat ik niet naar de top wilde en dat ik onderweg informatie had gevraagd aan mensen die de route goed kenden. Maar hij bleef maar benadrukken hoe gevaarlijk het was en dat ik kon vallen en doodgaan. 

Je meent het? wilde ik schertsend vragen, maar liet het maar. Ook legde ik maar niet uit dat ik kleine stijgijzertjes in mijn rugzakje had zitten, alsook stokken. Maar dat ik nog niet echt behoefte had gevoeld die boven te halen...

Ik vond het eigenlijk vooral grappig. Alsof mijn plezier in de berg zijn prestatie een beetje kleiner maakte. Hij was net naar de top geklommen; ik was daar gewoon voor mijn plezier aan het lopen en klauteren. Dat zijn blijkbaar twee verschillende manieren om naar een berg te kijken ;)

Ik heb hem uiteindelijk maar een schouderklopje gegeven en ben rustig verder gelopen. ;)

Maar dus, zo kwam ik uiteindelijk veel hoger dan ik vanochtend van plan was geweest. De top was nog maar tweehonderd hoogtemeters verder en leek gewoon een sprong of drie verder. Even overwoog ik of ik toch niet... ;)

Maar nee. Beter luisteren naar de goede raad die me was gegeven. Die laatste tweehonderd hoogtemeters vragen om andere uitrusting en ervaring. Daar begin ik dus maar niet aan.

Morgen mijn laatste trailrun van deze reis. Ik had voorzien vanavond aan het prachtige Zell am See te zijn, maar toen ik met de auto de Hohe Tauern doorkruiste, werd ik opnieuw bevangen door de bovenaardse schoonheid van dit gebied en besloot ik er nog een dag aan vast te plakken.

Morgen gaat het vanuit het Gschlösstal richting de Großvenediger. Richting Löbbentörl, Innerer Knorrkogel en Wildenkogel. Het lijkt me een fantastische route, met geweldige uitzichten op de gletsjers rond de Großvenediger.

Benieuwd!

ENGLISH

Today was another unbelievably beautiful day.

After a few wonderful days in the Dolomites, I eventually started to get a little fed up with them ;) I absolutely love the Dolomites, but in some places tourism is beginning to reach truly absurd proportions. I had thought September would be quieter, but certainly at weekends that is absolutely not the case. In the famous spots, it is simply one person after another. Everyone I speak to complains about it. And yet there are still plenty of places where you hardly encounter anyone at all, if you know where to go.

On Sunday I decided I had had enough and drove via the Staller Pass and the Defereggen Valley into the Hohe Tauern. That afternoon I still had a fantastic time with my boat on Lake Antholz. Today I drove to the Lücknerhaus, above Kals am Großglockner.

My plan was actually very simple: run a little way up the Großglockner, as far as the Stüdlhütte (2,800 m), and turn around there. My maps indicated that things became technical beyond that point, and that ropes and other equipment would be needed for the rest of the route. Fine by me.

But at the Stüdlhütte I got talking to two climbers who knew the area well. They told me that, if I felt comfortable with it, I could actually go quite a bit further. First across the Ködnitzkees glacier, then up to the Burgwartscharte, and from there via a Klettersteig to the Erzherzog-Johann-Hütte, at almost 3,500 metres.

I was actually surprised by how easily and how quickly I had already gained so much altitude. I still had an enormous desire to go further, so I did.

And once again, it was fantastic.

Over the past few weeks I have been discovering how much I enjoy scrambling. As long as there is a cable I can hold on to, I absolutely love it. Especially the difficult sections, where you have to pause for a moment and work out where to put your hands and feet, are becoming great fun.

Along the way I met several climbers. Most of them were extremely friendly and simply gave me useful information: how the route continued, where it became technical, what they thought of it. That is the kind of thing you can actually use. You have a quick conversation and then carry on.

But of course there are other characters. ;)

One man reacted rather sharply when he saw me in my running gear. He seemed particularly indignant that I was happily running around up there. I explained that I had no intention of going to the summit and that I had asked people who knew the route well about the conditions further up. But he kept stressing how dangerous it was, and that I could fall and die.

Really? I wanted to ask jokingly, but decided against it. I also refrained from pointing out that I had a pair of lightweight crampons in my little backpack, as well as poles. I simply hadn't felt the need to take either of them out yet...

I actually found it rather funny. It was almost as if my enjoyment of the mountain somehow diminished his achievement. He had just climbed to the summit; I was simply running and scrambling my way up for the sheer pleasure of it. Apparently those are two different ways of looking at a mountain. ;)

In the end I gave him a little pat on the shoulder and calmly carried on. ;)

And so I eventually found myself much higher than I had planned to be that morning. The summit was only another two hundred vertical metres away and suddenly seemed almost within reach. Three or four steps, it felt like. For a moment I wondered whether I should just...

;)

But no. Better to listen to the good advice I had been given. Those final two hundred metres require different equipment and experience. So I decided to leave it there.

Tomorrow is my final trailrun of this trip. I had planned to be in beautiful Zell am See tonight, but as I drove through the Hohe Tauern I was once again overwhelmed by the almost otherworldly beauty of this place, and decided to stay for one more day.

Tomorrow I am heading into the Großvenediger area from the Gschlösstal. Towards the Löbbentörl, Innerer Knorrkogel and Wildenkogel. It looks like a fantastic route, with magnificent views of the glaciers around the Großvenediger.

Curious to see what tomorrow brings.