Mont Blanc & the Ibex — A Kingdom Without Words

(ENGLISH BELOW)

Drie prachtige herfstdagen in het aanschijn van de Berg der Bergen — die Grote Reus die al die jaren maar naar me blijft wenken en me, ondanks alles, het gevoel geeft dat er me een goddelijke Berghand boven het hoofd wordt gehouden.

Drie dagen vol ontroering en diepe dankbaarheid. Twee dagen ook van beklijvende ontmoetingen met het Alpendier par excellence. Een dier dat eeuwenlang genadeloos door de mens werd bejaagd en dat nog niet zo heel lang geleden zo goed als volledig was uitgeroeid. Begin negentiende eeuw restte er nog slechts een handvol dieren, verscholen in het Italiaanse Gran Paradiso.

Gisteren, vanop het Balcon Sud, aan de Franse zijde van de Mont Blanc, werd ik getroffen door een beeld dat nauwelijks mythischer had kunnen zijn: op de voorgrond het Alpendier bij uitstek, op de achtergrond de Alpentop bij uitstek.

Ik stond op nog geen meter van het mythische wezen, als aan de grond genageld. Het leek alsof ik mijn hand maar hoefde uit te steken om zowel berg als dier te kunnen aanraken.

Maar dat deed ik niet.

Een halfuur lang zat ik daar, met een hartslag die zich leek te verenigen met het diepste van de aarde.

Af en toe was er een traan. Waarop de dieren me even leken aan te staren. En dan weer onverstoord verder graasden.

Ps: eerste trip met ‘the van’!

(ENGLISH)

Three magnificent autumn days in the presence of the Mountain of Mountains — that Great Giant who keeps beckoning me, year after year, and who, despite everything, makes me feel as though a divine Mountain Hand is watching over me.

Three days filled with wonder and profound gratitude. Two days, too, of unforgettable encounters with the Alpine animal par excellence. A creature mercilessly hunted by humans for centuries, and one that, not all that long ago, had been all but wiped out. By the early nineteenth century, only a handful remained, hidden away in Italy’s Gran Paradiso.

Yesterday, from the Balcon Sud, on the French side of Mont Blanc, I was struck by a sight that could hardly have been more mythical: the quintessential Alpine creature in the foreground, the quintessential Alpine summit in the background.

I stood less than a metre away from this mythical being, rooted to the spot. It felt as though all I had to do was reach out my hand to touch both mountain and animal.

But I didn't.

For half an hour, I sat there, my heartbeat seeming to merge with the very depths of the earth.

Every now and then, a tear would fall. At which point the animals seemed to stare at me for a moment, before carrying on grazing, utterly undisturbed.